5 Ağustos 2011 Cuma

Unutuyorsun, çok kolay...



İnsanlar unuturlar bilir misin? Bir süre geçer aradan ve unuturlar.. O hiç bitmeyecek sandığın kalp ağrısı bir gün diniyor. O’nun adını duyunca eskisi kadar hızlı çarpmayacak mesela kalbin.. Ya da göz göze gelince için titremeyecek. Unutacaksın ya da alışacaksın işte. Hangisi işine gelirse. Hangisini kullanırsan.

Bekliyorsun, sabırla bekliyorsun.. Ama o gelmiyor. Gelmeyecek de biliyorsun. Beklediğin süre o kadar uzun ki.. her şeye inat devam ediyorsun. Ama bir süre sonra… Biliyorsun işte…
Gerçekten unutuluyor. Bitmez sandığın her şey bitiyor. Elbette, unutuyorsun ya.. Haftalarca, aylarca, senelerce tek bir bakışına bin anlam yüklediğin adamı seneler geçince unutuyorsun işte…

Kolay oluyor demiyorum. Elbette zor. Hatta çok zor. Ama güzel yanı ne biliyor musun? O dinleyip de aptal aptal ağladığın şarkılar bile bir şey ifade etmeyecek artık. Yüzüne dokunduğunda zamanın durmasını istediğin anları hatırlamayacaksın.. O’na yazdığın ‘’gönderilmemiş mektup’’ları atacaksın.. Fotoğraflarda ki mutlu olduğunuz zamanlar, hepsi geride kalıyor. Artık dönmeye çalışsan bile dönemeyecek kadar geride hem de. Şimdi çok garip geliyor, yadırgıyorsun belki ‘’asla olmayacak’’ diye düşünüyorsun ama oluyor. Sabah onun hayaliyle uyandığın adamı gerçekten bir süre sonra unutuyorsun.

Hatırlamayacaksın o sana ilaç gibi gelen sesini. İçin bir garip olmayacak. Hislerini öldüreceksin hatta.. Hissizleşmenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum ve bundan nefret ediyorum! O artık her zaman olduğundan daha uzak olacak sana ve bu senin umurunda olmayacak. Öyle bir şey ki kendinden önce onu düşündüğün, uğruna her şeyi verebileceğin adamı bir gün gerçekten unutuyorsun.

Ama ne var biliyor musun?

Ben daha önce unutmaktan hiç bu kadar korkmamıştım…




 05/08/2011 23:40